Πόσα σχολεία πρέπει να επισκεφτώ για να καταλήξω σε εκείνο που θεωρώ σωστό και καλό για την κόρη μου; Αυτό το ερώτημα με βασανίζει το τελευταίο διάστημα, καθώς όλες οι φίλες μου- μαμάδες μου λένε ότι έχω ήδη αργήσει και θα έπρεπε να είχα καταλήξει.

Θεέ μου τι άγχος και αυτό;

Ξεκίνησα λοιπόν κι εγώ πριν από ένα μήνα, μαζί με την Έλενα και τον “μπαμπά” μας, Χρήστο προς έρευνα- αναζήτηση σχολείου στα Νότια Προάστια.

Μαζί με την έρευνα άρχισε και ο Γολγοθάς μας! Σχεδόν κάθε μέρα επισκεπτόμαστε και ένα (με την Έλενα να εξερευνά το χώρο και να δοκιμάζει όλα τα παιχνίδια) και ακόμη δεν έχουμε αποφασίσει.

Φεύγοντας από κάθε μας επίσκεψη, αρχίζουμε τις συσκέψεις.

Τηρεί τις προδιαγραφές που θέλουμε και ποιες εντέλει είναι αυτές;

Αρχικά… νιώθουμε εμείς καλά! Nιώθει και το παιδί μας ανάλογα;
-Καθαριότητα… το Α και το Ω!
-Παιδιά με χαρούμενα προσωπάκια!
-Ασφάλεια!
-Χρώματα!

-Επιμορφωτικές - ψυχαγωγικές δραστηριότητες!
-Δημόσιο ή ιδιωτικό;
-Ελληνικό ή αγγλόφωνο;
-Να μένει πολλές ώρες ή λίγες;
-Να πηγαινοέρχεται με το σχολικό ή αν υπάρχει η δυνατότητα, όχι;
-Να τρώει στον παιδικό ή στο σπίτι; Κι αν τελικά τρώει στον παιδικό πως μπορώ να είμαι σίγουρη για την ποιότητα των τροφών;
-Μεθοδολογία που να συμβάλει στην εξέλιξη της προσωπικότητας του παιδιού, στην ανάδειξη κάποιου χαρίσματος.
-Συχνή επικοινωνία νηπιαγωγών και γονιών.
είναι μερικά μόνο από αυτά που αναζητώ… και φυσικά η τιμή να κινείται σε λογικά πλαίσια.

Μήπως τελικά ζητάω πολλά;

Νομίζω πως όχι!

Τουλάχιστον αυτό μου λένε και οι φίλες μου- μαμάδες- και παρηγορούμαι!

Εσύ πως το αντιμετώπισες και με ποιο κριτήριο διάλεξες τελικά;